Olur mu?

Her bir hücreme hapsettim seni,
      Beynimin her bir kıvrımı ve kalbimin her bir damarında sen;
Kalıcısın bedenimde.
Git desem de gitme, çünkü ben ben olalı sevmekten vazgeçemedim seni.
Çünkü sen benim olalı, asla gelmedin geri.

Hapsettiğim hücrelerimde yaşam verdin bedenime,
Gel desem de gelme, çünkü ben sevdim seveli seni,
Alıştım gitmelerine, uğramadan kalbime; damarlarımda süzülmene. Üzülme.  

Geriye kalbimin son çarpmaları, zihnimin bana sayısız oyunları; ileride beni bekleyen kalpsiz bir beden, bari bende dolaşan son zehrini de götürme benden.

Öp desem de öpme sakın beni, çünkü kaldıramam vücudumda bırakacağın bir başka izi. Yine başka bir gizi, aynı gidiş ve terkedişleri.

Silemem yenisini, dilerim seversin bensizliği, beni asla sevmediğin gibi. Sil bizi, asla bir araya getiremediğin sen ve ben gibi.

Aklında kalmayan onca anı ve hatıra, benim olmadığım günleri benimle olduklarından daha güzel hatırla.

Isıt ellerini bana beslediğin nefret ateşiyle, dağıt bizden geriye kalan külleri; alnından öp sana yazılan kaderini, ve yasla başını kendi yazacağının göğsüne.

Olur da takılır ya bir soru aklına, işte onu sakın bana sorma. Çünkü her şeyi bilsem de ben, tek bilmediğim senin özlemini gidermenin verdiği his şu hayatta. Bana sorduğun soruyla, ufacık da olsa:
Hatırlatma sana cevap vermenin neye benzediğini.

Bizden geriye ne kaldıysa al götür rüzgarınla, yeter ki bir daha asla sevme beni.


STK