Hiçbiz

Bakışlarından, düşerdi damlalar ellerime; önce derim ıslanırdı, sonra hislerim. İlgimdendi yüzüne defalarca bakışım. Göz bebeklerinin yerinde durmayışını açıklayan birçok tahminime karşın, doğan güneşin yeryüzünü aydınlattığı ilk noktadan kaçışın, tüm aniliklere alıştım.

Kirpiklerinin uçlarından sivrilen uzakların yakın geldiği renklerde, geceleri pek de uzun geçmiyor gibiydi, başımı göğsüne bastıran maviliklerde.

Ve sen bakardın
Ve ben görürdüm
Ve o söylerdi
Hep biz gülerdik.

Sığ suların derinlerinde bir yangın hissederdi düşlerim, göklerden hava taşırdı körükleme gayesinde sellerim. Sular altında parçalanan ciğerlerim ve sular üstünde aldığım tüm nefeslerim.

Parmak uçlarımda hissettiğim sıcaklığa sarılırdı vücumdaki tüm titremelerim. Bir yanışa verdiğim ömrü bilirim, bir de körüklemeye olan hevesim.

Ve sen yaşardın
Ve ben severdim
Ve o bilirdi
Hep biz ağlardık.

Kayalıklardan kayan ayaklarıma mı bakıyor gözlerim? Yoksa dalgalar mı kandırdı bizi, ya da ellerinden tutamadığım dengesizliğim? Gizlenmiş anlamlarında apaçık duygular bağırırken adını, tüm bunları göremeyecek kadar kör müydü gözlerim?

Lakin bir şeyler olmuştu bizden artanlara, sanırım paylaşmayı hiç bilememiştik. Fazlasındaydı gözümüz ve elimizdekinin bittiğini biz bitene kadar bilemeyecektik.

Ve sen, devam ederdin
Ve bendim kayalıklardan kayan
Ve o izlerdi uçurumun sonundan
Hiç 'biz' kalamadık,
Hiçbir zaman olmadı düşüşümden tutan.


STK