Geçiştirme kahvaltı

Boş bulduğum ilk masaya oturdum, etrafıma bakındım. Oradaydı işte, bir kez bile gözlerinin içine bakamamama rağmen şu dünyadaki en güzel gözlü kadın. Bardağından anladığım kadarıyla çok olmamıştı buraya geldiğinden, çayını söylediğinden beri. Her sabah olduğu gibi simidini almış, çayının sıcaklığı ve kitabının yakınlığı ile geçiştirme kahvaltısını yapıyordu. Fazla dikkat çekmeden garsona kahve istediğimi fısıldadım. Sonra o acı ama gerçek şaka cümlesini duydum içimden:

"Seni gözünün önündeyken farketmedi, etrafı süzerken mi farkedecek?"

Gülümsedim. Buruk olanlardandı sanırım. Gelir gelmez kahvemden bir yudum aldım, fazla sıcaktı kahve, içimdeki soğuklukları alıp götürmeye yetmese de havanın soğukluğunu giderebilmişti bir nebze. Kafamı tekrar çevirdiğimde hesabı istemek için kalkan elini gördüm. Ne kadar güzel elleri vardı, hani şu hiç tutamadıklarım. Sonunda günün en kötü kısmına gelmiştik, kahvaltısını tamamladığı; benimse farkedilmemek için biraz daha uzun oturmak zorunda kaldığım yere. Masadan kalktı, arkasına bile bakmadan gitti. O kadar tereddütsüzdü ki kalkışı, bana asla gelmeyeceğini hatırlattı. Kahvemden bir yudum daha alırken aklımdaki fotoğraflarını karıştırdım tekrar.

Ben Tekin, insanın her türlüsünü severim. En çok da gözünün içine bakamadıklarımı, elini tutamadıklarımı ve kalbini saramadıklarımı.

Selam olsun...

STK