Çocuk

Yüzüne bile bakmaması çıldırtıyordu çocuğu. Henüz küçük de olsa, sevmenin ne olduğunu erken öğrenmişti. Pek de bir şey yaşamadığı hayatına sığdıramadığı, karşılık olarak ufacık bir bakış bile alamadığı bir kızdı ona sevmeyi böylesine acı öğreten. Her sevmeyi karşılıksız, her insanı acımasız sanıyordu.

Daha 11 yaşında, çevresinde olup bitenlerin güçbela farkında olan bu çocuk o'nun çevresinde ne olup bittiğini belki de herkesten iyi biliyordu. Yaşı küçük olduğu için dışarıya çıkacak izni, kafası sürekli başka yerlerde olduğu içinse kendisine alınmış bir telefonu yoktu. Çevresindeki arkadaşları zeka kapasitelerinden daha büyük ekrana sahip telefonlarıyla kızları etrafına toplarken, onun tek işi artık bahçeye çıkmakta bile tereddüt yaşayan bir iki arkadaşını yakalayıp top oynamaktı. Kızları etrafına toplamak en büyük isteği olmasa da, o özel olan birinin ara sıra yakınında olması hoşuna giderdi.

Yüzyılların ilerlemesiyle, insanların arasındaki mesafenin 2 mahalleden 1 telefon aramasına düşmesi dönemin ilişkilerine büyük yaralar vermişti. Akşam eve gidip ders yapan, sabahsa okul için erkenden kalkan bir çocuk için aradaki tüm o ders saatleri gereksiz bilgilerle doluydu. Birine aşık olmadan önce ona gülücüklü mesajlar atmak zorundaysanız, ve elinizde bir telefonunuz bile yoksa, hayat umduğunuzdan daha zor olabiliyordu. Bunun en büyük kanıtıydı çocuk. Küçümsenmenin eşiğinde olmasına rağmen kendi büyüklüğünün, sevgisinin büyüklüğünün farkındaydı. Hayatının bir 11 yılını da o kıza vermek için feda edebilirdi. Geleceğe dair büyük planlara sahip olmadığı için, planlarını yaparken tek bir kişiye bağlılık yemini edebiliyordu kolayca. Önünde upuzun bir yol, karşılaşılacak binlerce insan vardı.

O çocuk sevdi, başka bir yerde biri sevdiğinden intihar etti. O çocuk özledi, dünyanın bambaşka bir yerinde biri özlemekten bıkıp görmek istedi. O çocuk istedi, ve dünyanın hiç de uzak olmayan bir yerinde, çocuğun gözü önünde biri; elindeki o kocaman telefonuyla kızı elde etti. Pırlantanın teklifin önüne, paranın sevginin önüne geçtiği dünyamızda yalnız devam etti çocuk. Nerede hata yaptığını düşünerek büyüdü. Denedi, onlarca telefon, yüzük elde etti. Ama aradığı kızı veya edeceği teklifi asla eline geçiremedi. Mutsuzdu, elindeki sevginin değerini bilemeyip, gözünü zamanın parasından pulundan ayıramadığı için. Onu sahip olduğu için seveceklerini düşünmemişti, sahip olmak istediklerindeyse elindekileri kaybetmişti.

Sevdiği zamanlar olmuştu, çocuk olduğu zamanlar. Keşke o da, dünya da çocuk kalsaydı. Keşke sevgi, insanların gülüp geçtiği bir kavram haline gelmeseydi.

STK