Sen, Ben, Biz...

Gözbebeklerimde nasıl göründüğüne de mi bakmadın be kadın?
Bugüne kadar görmüş olduğun binlerce aynadan
daha yalın,
daha yakın...
Senin için en iyisi bendim,
anlayamadın.

Benim seni gözlerimin içine koyduğum,
duygularımın derinine gömdüğüm gibi;
sen,
aklının ucuna bile iliştiremedin beni.

Kendimle konuşmanın bana seni hatırlattığı günlerde,
Seninle konuşmamın unutulmaya yüz tuttuğu zihnimde
Dudaklarının arasından süzülen adımın,
Kulaklarımla buluşamadığı bir yerde
Fısıltının, bağırışların sesini bastırdığı bu cehennemde...

Sana sarf ettiğin binlerce cümleden daha yakın,
Sana duyulan tüm sevgilerden daha yalın,
Ve sana,
beni sevmenden daha kaçık.

Sana beni öpmenden kasıt
Senin içinde öldürdüklerin kayıp
ve bugün,
sana öldüklerimi sayıklayarak
her şey adına olan aşkım kadar ayıp.

Sen, benim gözlerime kör
Sen, benim duygularıma sağır
Sen, benim varlığıma aykırı

Çok günler geçiyor
gidişinin üzerinden

Sen,
Benim aklımda koskoca bir mayın

Ben,
Oku çıkarmakta hazır olan yayın
Tuttuğu ellerdeki şefkat kadar bitik
Sen çıkan okun mayına çarpıp duygularımı altüst edişi
gibi.

Biz, asla bir araya gelemeyecek
bir avuç barut, bir yürek dolusu ateş.
Giz, aramızdaki her şey gibi bitecek.

Özlemekten ölsem bile, zaman bir gün bana seni
verecek.

Hoşça "kalman" ümidi,
       Umursamazca gitmemen dileğiyle.
Unutma, bir gün herkes gidecek
Ok mayınına, barut ateşlerin arasına

Ve tüm bunları yazdıransa,
beyaz kağıtlar üzerindeki
bir kalemin ucuna...


STK